Namen van volkeren, etnische en religieuze groepen. Volgens de hoofdregel schrijven we
In België is Belg, Belgisch en Belgische mogelijk. Op Belgische identiteitskaarten staat Belg – ook bij vrouwen. In Nederland is zowel Nederlands als Nederlandse mogelijk. In officiële documenten (rijbewijs, paspoort) wordt Nederlandse gebruikt.
Hoofdletters gebruik je alleen voor namen van personen, bedrijven, instellingen, merken, wetten, boeken, aardrijkskundige plaatsen, talen, dialecten, volkeren, feestdagen en historische gebeurtenissen. Ook afleidingen van namen en namen in samenstellingen schrijf je met een hoofdletter.
Je schrijft een hoofdletter bij namen van landen, steden en rivieren, volken en talen: Nederland, Groningen, de Maas, Franse kaas, Spaanstalig, de Britten.
Namen van specifieke bevolkingsgroepen (inclusief samenstellingen en afleidingen) schrijven we met een hoofdletter. Maar let op! Want overkoepelende begrippen voor etnische groepen schrijven we juist weer met een kleine letter. --> Belg, Noor, Russen, Eskimo, Maya's, Griekse mythe, latino, zigeuners.
Namen van landen schrijven we met een hoofdletter. Dat geldt ook voor andere aardrijkskundige namen, zoals namen van werelddelen, streken, provincies, steden, gemeentes, rivieren, zeeën, bergen, woestijnen.
Je moet de namen van landen, nationaliteiten en talen met een hoofdletter schrijven omdat het eigennamen zijn — Engelse zelfstandige naamwoorden die altijd met een hoofdletter worden geschreven. Bekijk de volgende zinnen en let op de zelfstandige naamwoorden met een hoofdletter: Engels bestaat uit veel talen, waaronder Latijn, Duits en Frans.
Schrijf de naam van een taal, een dialect of een andere taalvariëteit met een hoofdletter. Een taalnaam die is afgeleid van een aardrijkskundige naam, behoudt de hoofdletters van de aardrijkskundige naam.
Bijvoorbeeld, Canadees en Amerikaans zijn echte bijvoeglijke naamwoorden omdat ze zijn afgeleid van de eigennamen Canada en Amerika. Echte bijvoeglijke naamwoorden worden altijd met een hoofdletter geschreven . Let op: In sommige gevallen verandert het achtervoegsel (einde van het woord) niet wanneer het een echt bijvoeglijk naamwoord wordt. U schrijft het woord nog steeds met een hoofdletter.
De officiële Engelse aanduiding van Nederland is the Netherlands.In het buitenland is Nederland echter vooral bekend als Holland. Holland was de naam van de provincie die het land in de Gouden Eeuw (de zeventiende eeuw) over de hele wereld bekend heeft gemaakt.
--> De naam van een bevolkingsgroep of een lid daarvan krijgt een hoofdletter, ook als hij niet van een land- of streeknaam is afgeleid. Maar: Jood (= lid van een volk) of Joden en Palestijnen, jood (= aanhanger van een godsdienst), joden en moslims.
Namen van bevolkingsgroepen worden met een hoofdletter geschreven, zoals: 'Eskimo', 'Duitser' en 'Joods'. Namen van officiële feestdagen en historische gebeurtenissen, met uitzondering van afleidingen. Bijvoorbeeld: 'Kerst' maar 'kerstdag', 'Tweede Wereldoorlog' en 'oudjaarsavond'.
Volgens de hoofdregel schrijven we eigennamen met een hoofdletter en soortnamen met een kleine letter.
Zowel Vlamingen als Nederlanders spreken Nederlands. Hun woordenschat en grammatica zijn nagenoeg identiek.
Alle aardrijkskundige namen en afleidingen daarvan schrijf je met een hoofdletter. Dus het wordt Belgische chocola, Franse hoofdstad, Nederlandse BTW, Amerikaans eten.
Op het gebied van cultuur krijgen nationaliteiten, talen, etnische groepen en kunststromingen altijd een hoofdletter!
Op zichzelf is "studentenvereniging" geen eigennaam, omdat het niet naar een specifieke entiteit verwijst. Wanneer het echter over een specifieke universiteit gaat, kan dat wel het geval zijn. 2) Veelvoorkomende namen van gebouwen beginnen vaak met een hoofdletter.
Het nieuwe navigatiemenu van het Taalportaal
Bekijk deze korte tutorial over de nieuwe functies. De Canadese overheid gebruikt hoofdletters voor de woorden Franstalig en Engelstalig, ongeacht of ze als bijvoeglijk naamwoord of als zelfstandig naamwoord worden gebruikt . (De Canadese krantenstijl geeft de voorkeur aan kleine letters.)
Als naar iemand van het Joodse volk verwezen wordt, schrijven we Jood en Joods met een hoofdletter. Het is dan een aanduiding voor een bevolkingsgroep. Ook in samenstellingen en afleidingen blijft de hoofdletter van Jood behouden: Jodenvervolging, Jodendom.
We kunnen hoofdletters gebruiken als we formeel en beleefd willen zijn in schriftelijke communicatie met belangrijke mensen .
We schrijven het bijvoeglijk naamwoord Grieks ('van, uit, betreffende Griekenland') dus met een hoofdletter. In een samenstelling schrijven we een koppelteken vóór een woord met een hoofdletter: oud-Grieks.
Het woord ambassade wordt in de meeste gevallen met een kleine letter geschreven. Het gaat dan om een soortnaam.
In het Frans moet een hoofdletter worden gebruikt als er naar een inwoner of een volk wordt verwezen , zoals in een eigennaam: un Français (een Fransman), un Américain (een Amerikaans staatsburger), les Canadiens (Canadezen), les Belges (Belgen).
Je kunt het woord china, met een kleine c, gebruiken om borden of schotels in het algemeen te bedoelen, hoewel het woord meestal een fijn, hoogwaardig soort keramiek specificeert. Een china theekopje is delicaat en heeft een bijpassend schoteltje, en het beste porselein van je vader komt misschien alleen tevoorschijn met Thanksgiving.