Ja, als je in een zwart gat zou vallen, word je verscheurd. Dit proces staat in de natuurkunde bekend als spaghettificatie. JSTOR Daily +1
Als je heldhaftig in een zwart gat met stellaire massa zou springen, zou je lichaam een proces ondergaan dat 'spaghettificatie' heet (ja, echt waar). De zwaartekracht van het zwarte gat zou je van top tot teen samendrukken, terwijl het je tegelijkertijd zou uitrekken... vandaar de spaghetti.
In een zwart gat wordt alles, inclusief licht, onherroepelijk naar binnen getrokken door extreme zwaartekracht; materie vormt een hete schijf (accretieschijf) eromheen en wordt uitgerekt (spaghettificatie) voordat het bij de onzichtbare singulariteit in het midden verdwijnt, waar ruimte en tijd stoppen zoals wij die kennen, al weten wetenschappers nog niet precies wat er in de singulariteit gebeurt.
Je lichaam rekt zich uit, aanvankelijk niet onaangenaam, maar na verloop van tijd wordt de uitrekking heviger. Sterrenkundigen noemen dit spaghettificatie, omdat het intense zwaartekrachtveld je als het ware tot een lange, dunne spaghetti trekt. Wanneer je pijn begint te voelen, hangt af van de grootte van het zwarte gat.
Nee, een zwart gat overleven is praktisch onmogelijk door de extreme zwaartekracht, die je lichaam uit elkaar trekt (spaghettificatie) voordat je de horizon bereikt bij kleinere zwarte gaten; bij supermassieve zwarte gaten zou je de horizon kunnen passeren, maar zou je nooit kunnen ontsnappen of communiceren, en je zou onherroepelijk in de singulariteit verdwijnen.
Hoewel we in wetenschappelijke en sciencefictionverhalen graag lezen over zwarte gaten en ons superkrachten voorstellen om ze te gebruiken als poorten naar de kosmos, is de harde realiteit dat zoiets onmogelijk is en dat erin vallen een zeer kort einde aan iemands bestaan zou betekenen.
Het is de op vier na grootste planeet in het zonnestelsel. Zo'n hemellichaam krijg je niet zomaar vernietigd. Over nog eens 4,6 miljard jaar, wanneer de zon het einde van zijn leven nadert en begint op te zwellen tot een rode reuzenster, zal de aarde er nog steeds zijn.
Dit is waarom TON 618 zo interessant is voor astronomen: met een ultramassief zwart gat van 66 miljard zonsmassa's ligt het boven Kings schatting van de maximale limiet (50 miljard zonsmassa's) voor een niet-roterend zwart gat .
Spaghettificatie verklaard door de natuurkunde van zwarte gaten
Onderzoekers berekenden dat de zwaartekrachtgradiënt in de buurt van een typisch zwart gat zo extreem is dat zelfs atomen uit elkaar getrokken zouden worden. Het menselijk lichaam, dat voornamelijk uit water en zacht weefsel bestaat, zou zelfs een fractie van die kracht niet kunnen weerstaan.
Een waarnemer die zich buiten het zwarte gat bevindt, kan er niet doorheen kijken, maar als je erdoor opgeslokt wordt, is er geen horizon. Als het zwarte gat kleiner was, zou de zwaartekracht je waarschijnlijk uitrekken als een stuk spaghetti.
Het moment waarop dit gebeurt, hangt af van de grootte van het zwarte gat. Hoe groter het is, hoe langer je kunt overleven . Het zwarte gat waar je nu naartoe valt, is bijna net zo groot als ons zonnestelsel. Je kunt pijnloos door het oppervlak ervan heen, maar daarna is je leven binnen enkele uren voorbij.
Sterren tussen 10 en 25 keer de massa van de zon eindigen hun leven als kleine, supercompacte neutronenster; sterren die meer dan 25 keer zo zwaar zijn als de zon eindigen als zwart gat.
Beeld: Caltech/R. Hurt (IPAC). Wetenschappers hebben een zwart gat gespot dat tijdens een uitbarsting enorm veel straling de ruimte in slingerde. Het is de krachtigste uitbarsting ooit gezien.
Binnen de waarnemingshorizon (event horizon) leiden alle mogelijke banen naar het midden van het zwarte gat: er is geen ontsnappen aan. Kenmerkend aan een zwart gat is de waarnemingshorizon - de grens in de tijdruimte die als een ventiel voor licht en materie werkt: die kunnen er alleen van buiten naar binnen doorheen.
Er bestaat geen bekend fysiek proces of mechanisme dat een zwart gat kan vernietigen . Hun ontstaan is het gevolg van de ineenstorting van massieve sterren, en eenmaal gevormd worden ze beschouwd als stabiele entiteiten. Wacht even... Zwarte gaten kunnen verdampen!
Nee, de zon zal niet plotseling in een zwart gat veranderen. Maar er is een minuscule kans dat er al miljarden jaren diep in zijn binnenste zo'n object verborgen zit. En dat kan op termijn wel degelijk grote gevolgen voor de aarde hebben.
In wezen vermoed ik dat in een supermassief zwart gat dat groot genoeg is om de waarnemingshorizon te overschrijden, de traditionele spaghettificatie volledig pijnloos zou verlopen zodra je dicht genoeg bij de singulariteit komt.
Wetenschappers zeggen dat mensen inderdaad een zwart gat zouden kunnen betreden om het te bestuderen . Natuurlijk zou de betreffende mens zijn bevindingen niet kunnen rapporteren – of ooit nog terugkeren. De reden hiervoor is dat supermassieve zwarte gaten veel gastvrijer zijn.
Nee, er is nog nooit iemand in een zwart gat gestorven . Tenminste, geen mens. Het dichtstbijzijnde zwarte gat dat we kennen, is nog steeds behoorlijk ver weg en je zou er niet eens naartoe kunnen gaan als je dat zou willen.
TON 618 is ongeveer 43 keer zo groot als ons zonnestelsel, en ruim twee keer zo groot als de complete Melkweg. Daarmee doet licht doet er 320.000 jaar over om van de ene kant van het zwarte gat naar de andere kant te reizen. Die cijfers zijn indrukwekkend, maar tegelijkertijd nauwelijks te bevatten.
De quasar TON 618 is een voorbeeld van een object met een extreem groot zwart gat, geschat op 4,07 × 10¹⁰ (40,7 miljard) M☉ .
De meest massieve sterren die we kennen, zijn ongeveer 200 tot 250 keer zo massief als de zon. Het zwarte gat in Tonantzitla 618 heeft een massa van 66 miljard keer die van de zon; het is dus onmogelijk dat het afkomstig is van één enkele ster .
Wetenschappers zeggen dat zonder een reeks snelle en gecoördineerde ingrepen de aarde in 2030 op een pad zonder terugkeer zal zijn beland , en niet langer in staat zal zijn om de schade van generaties te herstellen en te overwinnen. Dit betekent dat de aarde zich ook op een keerpunt bevindt.
De wereldbevolking zal naar verwachting groeien naar ongeveer 9,7 miljard mensen in 2050, volgens de Verenigde Naties, hoewel nieuw onderzoek suggereert dat dit aantal mogelijk onder de 9 miljard blijft door dalende geboortecijfers. De groei vertraagt, maar Afrika en Azië (met name India) zullen het grootste deel van de groei voor hun rekening nemen, met een piek die mogelijk al eerder dan 2080 wordt bereikt.
Vrijdag 13 november 2026 is het einde van de wereld, zoals voorspeld door Heinz von Foerster en anderen in een wetenschappelijk artikel dat in 1960 in Science werd gepubliceerd. Volgens het artikel zal de wereldbevolking op die dag een singulariteit bereiken en uitsterven.