Het conflict begon feitelijk met de stichting van Israël in 1948, waarna Arabische legers (namens de Palestijnen) op 14-15 mei 1948 het voormalige mandaatgebied binnenvielen. Dit leidde tot de eerste Arabisch-Israëlische Oorlog, waarbij Israël territorium innam en grootschalige Palestijnse vluchtelingenstromen (de Nakba) ontstonden. Universiteit Utrecht +2
In 1947 stemden de Verenigde Naties in met een verdelingsplan voor Palestina: het gebied moest worden opgedeeld in een Joodse en Arabische staat. Op 14 mei 1948, toen het Britse mandaat over Palestina afliep, riep Israël zijn onafhankelijkheid uit.
In de nacht van 14 mei lanceerden de Arabieren een luchtaanval op Tel Aviv, die door de Israëliërs werd afgeslagen. Deze actie werd gevolgd door de inval van het voormalige Palestijnse mandaatgebied door Arabische legers uit Libanon, Syrië, Irak en Egypte. Saoedi-Arabië stuurde een formatie die onder Egyptisch bevel vocht.
De Israëlisch-Palestijnse kwestie is een decennialang conflict, vooral begonnen bij het ontstaan van de staat Israël. Op 14 mei 1948 werd de staat Israël uitgeroepen door David Ben-Gurion. Israël heeft vanaf dan het land geleidelijk aan ingenomen waarbij 950.000 Palestijnen zijn gevlucht.
Na de proclamatie van de oprichting van de staat Israël op 14 mei 1948 besloot de Arabische Liga om namens de Palestijnse Arabieren tussen te komen en met haar troepen het voormalige Brits-Palestina binnen te trekken, waarmee de belangrijkste fase van de Arabisch-Israëlische oorlog van 1948 begon.
Het was gebaseerd op de overtuiging dat het jodendom niet alleen een religie was, maar ook een nationaliteit, en dat Joodse mensen een eigen staat verdienden, net als de Britten of Fransen . Vanwege de historische en religieuze banden met de regio werd Palestina de gewenste locatie voor deze toekomstige Joodse staat.
Wat was Israël vóór 1948 en hoe is het ontstaan? Groot-Brittannië nam in de Eerste Wereldoorlog de controle over het gebied dat nu bekendstaat als Palestina , na de nederlaag van het Ottomaanse Rijk, dat dat deel van het Midden-Oosten had geregeerd. Er woonden Arabische mensen in de meerderheid en Joodse mensen in de minderheid, naast andere etnische groepen.
Na de tweede joodse opstand van 132-135 na Chr. onder leiding van Bar Kochba, die door keizer Hadrianus werd verslagen, kreeg het gebied, als pas opgerichte provincie van het Romeinse imperium, een nieuwe naam: (Syria) Palaestina. Daarmee krijgt de term Palestina voor het eerst in de geschiedenis een officieel statuut.
In de tijd van Jezus werd het gebied niet eenduidig 'Israël' genoemd; het was een Romeinse provincie, vaak aangeduid als Judea (naar de stam Juda, met Jeruzalem als centrum) en omvatte regio's zoals Galilea en Samaria, en stond ook bekend als het Heilige Land of Kanaän. De naam 'Israël' verwees naar het volk (de Israëlieten), terwijl de regio na de Romeinse verovering vaak de naam Palestina kreeg om de Joodse band te doorbreken, hoewel Judea de belangrijkste regio bleef.
De andere vijf (Duitsland, Italië, Japan, Zuid-Korea en de VS) erkennen Palestina niet, maar Italië en Japan hebben aangegeven dat ze dat wel zouden doen, waarbij Italië dit onder voorwaarde stelt dat Hamas aan bepaalde voorwaarden voldoet.
Op 14 mei 1948 roept David Ben-Goerion de onafhankelijkheid uit van de nieuwe staat Israël. Het land krijgt internationaal veel tegenstand, maar ook veel steun, want het kan een thuishaven zijn voor de vele slachtoffers van de Duitse Jodenvervolging in Europa.
Het Palestijnse Nationale Handvest van de PLO definieert de grenzen van Palestina als het gehele resterende mandaatgebied, inclusief Israël . De Zesdaagse Oorlog in 1967, waarin Israël vocht tegen Egypte, Jordanië en Syrië, eindigde met de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook door Israël, naast andere gebieden.
De oorlog begon op 5 juni 1967 met Operatie Focus , een Israëlische verrassingsaanval bestaande uit een reeks luchtaanvallen op Egyptische vliegvelden en andere faciliteiten, net toen de UNEF het gebied verliet.
Het begrip "Israël" bestond al meer dan 1000 jaar vóór "Palestina". Het land werd vervolgens voornamelijk bewoond door een Arabische bevolking, eveneens gedurende meer dan een millennium. Zowel Joden als Arabieren hebben daarom een legitieme aanspraak op het land. Het Israëlisch-Palestijnse conflict heeft talloze misstanden en wreedheden aan beide zijden gekend.
Het korte antwoord is dus: ja, Jezus was een Palestijn , althans volgens de moderne geopolitiek. Maar je zou ook kunnen stellen dat hij dat niet was, omdat hij als Jood geboren werd in een tijd dat Palestina nog geen politieke entiteit was. Paula Fredriksen, historica van het vroege christendom, maakte dit punt in maart.
In de Vroege IJzertijd vestigde een zeevolk zich op de huidige Gazastrook: de Filistijnen. Daar botsten ze met de Israëlieten uit het oosten. Voor hun huidige claims op het gebied grijpen zowel de Joden als de Palestijnen terug op deze vroege geschiedenis, vertelt hoogleraar Jürgen Zangenberg.
Het huidige Israël ligt in het oude Palestina dat deel uitmaakte van het grotere rijk Kanaän dat er al was omstreeks het jaar 2000 voor Christus. Daarvoor waren er ook al nederzettingen in het gebied, zoals Jericho waar al in 8000 voor Christus de eerste nederzettingen waren.
Het land Israël staat centraal in het Joodse geloof en wordt door de hele Bijbel heen genoemd. In het boek Genesis, het eerste boek van de Bijbel, belooft God het land Israël aan Abraham, de eerste Jood, en bevestigt Hij die belofte vervolgens aan Abrahams zoon Isaak en kleinzoon Jakob.
Bijgevolg ontving Jezus zijn DNA van de Heilige Moeder Maria en, bij uitbreiding, van haar directe voorouders . Het is biologisch correct dat Maria geen Y-chromosoom kon hebben geleverd voor de conceptie van Jezus. De moderne wetenschap bevestigt immers dat vrouwen XX-chromosomen hebben, terwijl mannen XY-chromosomen hebben.
De Joodse bevolking in Palestina groeide van 56.000 in 1918 tot ongeveer 88.000 in 1922 , toen de totale bevolking officieel werd geschat op 750.000. In 1939 was de Joodse bevolking gestegen tot 445.000 op een totale bevolking van ongeveer 1,5 miljoen.
Zij stammen af van Arabieren die de afgelopen eeuwen in de landstreek Palestina zijn gaan wonen, vooral vanaf de negentiende eeuw. Tot de twintigste eeuw hadden de Arabieren in Palestina geen vastomlijnde nationale identiteit: natiestaten bestonden destijds immers nog niet in het Midden-Oosten.
Palestina heeft wel degelijk bestaan . Technisch gezien bestaat Palestina nog steeds. Palestina is de oude naam voor het gebied als geheel, de hele Gazastrook en heel Israël, net zoals Groot-Brittannië vroeger Albion werd genoemd. En nu is Palestina de naam die gebruikt wordt door degenen die de naam van hun staat nooit hebben veranderd.
Uit de bovenstaande tijdlijn blijkt duidelijk dat Joden in Palestina 2600 jaar vóór de Arabieren en moslims aanwezig waren, gerekend vanaf de tijd van Abraham, of minstens 1600 jaar vóór de oprichting van het Koninkrijk Israël.
Bijna meteen na Israëls onafhankelijkheidsverklaring vielen omringende Arabische landen Israël aan. In deze Eerste Arabisch-Israëlische Oorlog (1948) trokken de legers van buurlanden Egypte, Jordanië, Syrië, Irak en Libanon met plaatselijke Palestijnse milities de net uitgeroepen staat binnen.
Israël, een van de technologisch meest geavanceerde landen ter wereld, besteedt een groter deel van zijn economie aan onderzoek en ontwikkeling dan welke andere staat ook en men vermoedt dat het over kernwapens beschikt. De Israëlische cultuur combineert Joodse tradities met Arabische invloeden.