De laatste woorden van John F. Kennedy waren, vlak voor de schoten in Dallas op 22 november 1963: "Nee, dat kunnen ze zeker niet" ("No, you certainly can't"). Dit was zijn antwoord op een opmerking van Nellie Connally, die zei: "Meneer de president, ze kunnen u toch niet wijsmaken dat er in Dallas geen mensen zijn die van u houden en u waarderen?". Wikipedia
Kennedy's limousine arriveerde om 12:30 uur CST op Dealey Plaza. Nellie Connally draaide zich om en zei tegen Kennedy, die achter haar zat: "Meneer de president, ze kunnen u toch niet wijsmaken dat er in Dallas geen mensen zijn die van u houden en u waarderen?" Kennedy's antwoord – " Nee, dat kunnen ze zeker niet " – waren zijn laatste woorden.
John F. Kennedy jr. hield zich tijdens de hele vlucht naar Martha's Vineyard op 16 juli 1999 radiostil. Zijn laatste woorden aan zijn passagiers – zijn vrouw Carolyn Bessette Kennedy en haar zus Lauren Bessette – zijn onbekend.
' Ik ben er misschien wel overheen gekomen, maar nooit helemaal ', zei ze over de moord. 'Wat jammer, dat ik zo lang gekweld ben door iets wat ik nooit heb kunnen veranderen.' In de jaren na de dood van haar man deed Jackie haar best om het nieuws te mijden.
Ich bin ein Berliner ("Ik ben een Berlijner") is een citaat uit de toespraak die de Amerikaanse president John F. Kennedy op 26 juni 1963 in West-Berlijn hield.
Kennedy eindigde door te zeggen dat de inwoners van West-Berlijn hoop moesten houden op een betere toekomst en dat zij de voorvechters van een vrije wereld waren. Hij sloot zijn speech af zoals hij hem begonnen was, met de historische woorden: “Ich bin ein Berliner.”
Toen kwamen ze voor de Joden, en ik sprak me niet uit – omdat ik geen Jood was. Toen kwamen ze voor mij – en er was niemand meer over om voor mij te spreken. De regels van Martin Niemöller , geschreven vlak na de Holocaust, pleitten tegen apathie – en voor de morele verbondenheid van alle mensen. Deze woorden verwijzen naar de Holocaust.
Terwijl de Kennedy's naar hun plaatsen liepen, leek Jackie voor het eerst onzeker. Ze liep blindelings naar het graf, maar Bobby greep haar arm en leidde haar zachtjes naar een stoel. Onder haar sluier glinsterden tranen, en plotseling schrok ze op toen straaljagers overvlogen.
Jackie was elegant, slank, stil en werd vanuit elke hoek gefotografeerd. Christina was niets van dat alles. Ze worstelde met haar gewicht, met een verslaving , met het feit dat ze wel gezien maar nooit bewonderd werd, en toen Jackie met haar vader trouwde, werd het contrast ondraaglijk. Christina wilde niet zoals Jackie zijn.
Toen Jacqueline Kennedy het Parkland Hospital in Dallas verliet, was ze niet langer alleen de First Lady — ze was een weduwe die de schok van een hele natie droeg. Nog steeds gekleed in haar roze, op Chanel geïnspireerde pak , bevlekt met het bloed van haar man, werd ze door assistenten en verpleegkundigen aangespoord om zich om te kleden. Ze weigerde.
V: Waarom klom First Lady Jacqueline Kennedy achter op de auto na de schietpartij? A: Jacqueline Kennedy klom achter op de auto om fragmenten uit het hoofd van de president te halen , maar ze herinnerde zich er daarna niets meer van.
In 1963 verscheen een opvallende foto van voormalig First Lady Jacqueline Kennedy, die zichtbaar zwanger was van haar zoon Patrick Bouvier Kennedy en een sigaret rookte .
Op het briefje stond: "Jackie's pak en tas gedragen op 22 november 1963". Het pak, dat nooit gereinigd is, wordt buiten het zicht van het publiek bewaard in "een zuurvrije container in een kamer zonder ramen... de precieze locatie wordt geheim gehouden."
We weten precies wat president Kennedy bestelde voor zijn laatste maaltijd: geroosterd brood met boter en marmelade, knapperig spek (Jackie benadrukt in haar aantekeningen dat het in de oven gegrild moest worden), een gekookt ei (5 minuten), koffie met warme melk en versgeperst sinaasappelsap . Een vrij eenvoudige start van een dag die de Amerikaanse geschiedenis voorgoed zou veranderen.
Wat er daarna met de kist is gebeurd, werd pas in 1999 openbaar gemaakt. JFK's broer, de Amerikaanse minister van Justitie Robert Kennedy, benaderde de regering met het verzoek om de kist op zee te begraven om te voorkomen dat deze in verkeerde handen zou vallen .
Volgens het boek van Taraborrelli vroeg Monroe: " Is Jack thuis? " Kennedy zei van niet en vroeg vervolgens wie er belde. "Marilyn Monroe," antwoordde de beller.
Hun turbulente en hartstochtelijke affaire was gedoemd te mislukken omdat Callas zich wilde settelen en kinderen wilde, maar Onassis was daar nog niet klaar voor . Uiteindelijk trouwde hij met iemand anders.
Jacqueline Kennedy trouwde met Aristotle Onassis vanwege een combinatie van financiële zekerheid, bescherming en een verlangen naar een muur tegen de publieke en gevaarlijke wereld na de moord op JFK, terwijl hij sociale status zocht, en het was een deal voor wederzijds voordeel, hoewel het huwelijk uiteindelijk ongelukkig was en meer draaide om bescherming en een «blanke cheque» dan om liefde, waarbij Onassis ook zijn vroegere geliefde, operazangeres Maria Callas, verliet.
Er wordt algemeen aangenomen dat Onassis Callas gedurende zijn hele huwelijk bleef opzoeken. Hij belde haar op. Hij bezocht haar. Hij zag Maria als een deel van zijn ziel – een liefde die rommelig, hartstochtelijk en uiteindelijk echter voor hem was dan zijn schijnhuwelijk met een Amerikaanse royalty.
Op 29 november 1963 – precies een week na de begrafenis van president John F. Kennedy – verliet Jacqueline Kennedy in stilte het Witte Huis. De wereld zag een waardige weduwe afscheid nemen van de geschiedenis, maar wat bijna niemand wist, was hoe ze dat deed.
Haar vader was het enige familielid dat de begrafenis bijwoonde, die door de familie Devonshire was georganiseerd. Rose Kennedy had geweigerd naar de begrafenis van haar dochter te gaan en was in plaats daarvan opgenomen in het ziekenhuis vanwege medische redenen . Haar broer Jack was hierdoor zo aangedaan dat hij de begrafenis niet kon bijwonen.
Net als de rouwgordijnen die ze in het Witte Huis opnieuw liet ophangen, heeft ze wellicht een beroep gedaan op de kracht van de traditie – met de sluier die haar verbond met de zeven gesluierde weduwen uit de negentiende en vroege twintigste eeuw die haar voorgingen.
De Joden stammen af van de oude Israëlieten (ook bekend als Hebreeërs), die in het land van Israël regeerden. Israëlieten vonden hun gemeenschappelijke afstamming in de patriarch Abraham via Isaak en Jacob, later Israël genoemd.
Schindler leek niet anders dan andere Duitsers die als onderdeel van het bezettingsbestuur naar Polen waren gekomen, en hun handlangers. Het enige dat hem onderscheidde van andere oorlogsprofiteurs, was zijn humane behandeling van zijn arbeiders, met name de Joden.
NEEM HET KRUIS OP EN VOLG JEZUS Mattheüs 16:24: "Toen zei Jezus tegen zijn discipelen: 'Wie mijn discipel wil zijn, moet zichzelf verloochenen, zijn kruis opnemen en Mij volgen.'" * "Dit betekent dat men, om Jezus werkelijk te volgen, bereid moet zijn eigen verlangens en prioriteiten opzij te zetten, zelfs als dat betekent dat men moeilijkheden moet doorstaan..."