Fast fashion is problematisch door de enorme ecologische voetafdruk (hoog waterverbruik, vervuiling door chemicaliën, en uitstoot van broeikasgassen) en onethische productieomstandigheden, zoals kinderarbeid en onveilige werkplekken. Het moedigt een wegwerpcultuur aan, met enorme hoeveelheden textielafval tot gevolg. Amnesty International +4
Fast fashion is gebaseerd op massaproductie, lage prijzen en hoge verkoopcijfers. Dat wekt veel eerste wasbeurten in de hand. Het wassen van synthetische stoffen leidt elk jaar tot de ophoping van meer dan een half miljoen ton microplastics op de bodem van de zee.
De fast fashion-industrie, gedreven door lage kosten en snelle trends, laat zien hoe de planeet daar de prijs voor betaalt – van overvolle stortplaatsen, waterverbruik en chemische lozingen tot klimaatveranderende koolstofemissies en microplastics . De New York Times bedacht de term 'fast fashion' voor het eerst in de jaren negentig.
De geteste kleding van H&M, Zara en Primark blijkt volledig veilig voor de relevante chemicaliën die zijn getest.
Plasticvezels uit kleding kunnen op geen enkele manier uit het milieu worden gehaald zodra ze erin terechtkomen. De enige échte oplossing is: minder uitstoot en het probleem aanpakken bij de bron. Dat betekent: minder fast fashion, betere wetgeving, en bewuste keuzes van consumenten.
De 3-3-3-regel in de mode houdt in dat je 3 tops, 3 broeken/rokken en 3 paar schoenen kiest die je makkelijk met elkaar kunt combineren . Deze 9 items vormen een 'mini-garderobe' waarmee je toch veel outfitmogelijkheden hebt zonder dat het saai wordt.
Maar bij fast fashion wordt vaak gebruik gemaakt van niet-natuurlijke stoffen, zoals polyester. Deze stoffen zijn namelijk goedkoper. Polyester wordt gemaakt van aardolie en petroleum en is eigenlijk een soort plastic.
70% van de producten die via de websites Temu en SHEIN Europa binnenkomen, voldoet niet aan de EU-veiligheidsnormen. Dat blijkt uit onderzoek van 4 Europese consumentenorganisaties. 25% van de onderzochte producten was zelfs ronduit gevaarlijk. Daarbij gaat het om brandgevaar, verstikkingsgevaar of giftige stoffen.
Sommige klanten vinden dat Primark niet meer zo goedkoop is als vroeger. Hoewel het bedrijf beweert dat 85 procent van de producten tien pond of minder kost, bieden concurrenten zoals Shein vaak nog lagere prijzen . Dit verandert de verwachtingen van de klant. Steeds meer klanten kiezen ervoor om minder, maar kwalitatief betere artikelen te kopen.
Ons onderzoek brengt verschillende ethische kwesties aan het licht met betrekking tot H&M en haar merken. Deze omvatten beschuldigingen van arbeidsmisbruik in Myanmar, beweringen dat de uitstoot toeneemt ondanks klimaatdoelstellingen, en kritiek op de inkoop van dierlijke producten die gepaard gaan met ernstige dierenwelzijnsproblemen .
De milieu-impact
Omdat de kwaliteit slecht is en de kleding niet lang meegaat, belandt deze op stortplaatsen of in waterwegen . Deze kleding kan verder uiteenvallen in microplastics, die onze planeet nog meer vervuilen en moeilijker op te ruimen zijn.
Letterlijk vertaald betekent fair fashion 'eerlijke kleding' en is daarmee de tegenhanger van fast fashion. Hierbij wordt rekening gehouden met gezonde werkomstandigheden, normale uren en een eerlijk loon. Niet alleen voor makers, maar bijvoorbeeld ook voor boeren. Het draait hierbij om openheid en transparantie.
Voor de productie van één spijkerbroek is zo'n 7.500 tot 10.000 liter water nodig, mede omdat de katoenplanten die voor de stof worden gebruikt vaak in warme, droge landen groeien en veel water nodig hebben . Dat is ongeveer tien jaar drinkwater voor één persoon!
Uitbuiting van arbeid en consumenten
Fast fashion floreert dankzij lage productiekosten, die worden bereikt door de lonen te drukken en de werkelijke kosten van kledingstukken te verbergen. Consumenten worden aangemoedigd om kleding als wegwerpbaar te beschouwen, waardoor de vicieuze cirkel van overproductie, verspilling en lage lonen in stand wordt gehouden.
Kortsluiting en giftige stoffen: Consumentenbond waarschuwt voor Shein en Temu. De Consumentenbond waarschuwt voor producten van Chinese e-commerceplatforms Shein en Temu. 70 procent van de producten voldoet niet aan de EU-veiligheidsnormen en een kwart is zelfs ronduit gevaarlijk.
De kledingindustrie groeit hard. Er zijn namelijk steeds meer mensen op de wereld, het gemiddelde inkomen stijgt, en we gooien steeds vaker kleding weg. In Nederland komen er per jaar bijna 1 miljard kledingstukken bij. Nederlanders kopen gemiddeld 60 nieuwe kledingstukken per jaar.
Onze expertise en tien jaar onderzoek leren ons dat wanneer artikelen zo goedkoop worden verkocht, iemand anders daar vaak de prijs voor betaalt. Temu scoorde 0 en Shein 20 van de 100 punten in het onlangs verschenen Ethical Fashion Report van Baptist World Aid.
Shein is een voorbeeld van het uiterste van ultra-fast fashion: minimale transparantie, lage prijzen en hoge milieu-impact. H&M en Zara zijn iets transparanter en investeren in duurzamere materialen, maar blijven onderdeel van hetzelfde snelle mode systeem.
Gebouwd op een fast fashion-bedrijfsmodel , verkoopt de retailer kleding, accessoires en woonartikelen. Het bedrijf exploiteert duizenden winkels in 75 landen en heeft wereldwijd meer dan 171.000 werknemers in dienst. H&M is na Inditex de op één na grootste internationale kledingretailer.
H&M wordt over het algemeen beschouwd als beter dan Shein, vooral qua kwaliteit, duurzaamheid en arbeidsomstandigheden, hoewel beide fast fashion zijn en hun eigen nadelen hebben. Shein is extreem goedkoop en trendgericht, wat leidt tot wegwerp-kleding en mogelijke gezondheidsrisico's door chemicaliën, terwijl H&M (vooral in premium lijnen) een betere afwerking en duurzamere materialen biedt en zich richt op een breder publiek, maar nog steeds onder de druk van overconsumptie staat.
Veel spullen uit Chinese webshops zoals SHEIN en Temu zijn niet veilig, zegt de Consumentenbond. Dat gelft ook voor spotgoedkope knuffeltjes, magneetsteentjes of babynestjes. Laat je niet verleiden om kinderspullen van Chinese webshops te kopen, zeggen experts. Ze zijn écht niet veilig.
Ja, je moet je kleding wassen voordat je ze draagt. Zelfs als je nieuwe topje of legging net uit de verpakking komt, kan het besmet zijn met bacteriën, giftige chemicaliën, vuil en meer.
Gemiddeld krijgen middelbare scholieren zo'n €50 per maand aan kleedgeld, maar dit varieert sterk afhankelijk van de leeftijd en wat er wel/niet van betaald moet worden (zoals jassen, schoenen, sportkleding), waarbij ouders vaak de basiskleding betalen en kinderen de 'leuke' kleding zelf moeten aanschaffen. Voor de volledige kledinguitgaven (inclusief basis) kan het bedrag oplopen tot €70-€80 per maand, terwijl exclusief jassen en schoenen bedragen rond €30-€60 per maand gangbaar zijn, oplopend met de leeftijd.
De top 10 duurste kledingmerken wordt vaak gedomineerd door iconische luxemerken zoals Louis Vuitton, Hermès, Chanel, Gucci, Prada, Dior, Versace en Fendi, bekend om hun exclusiviteit, vakmanschap en hoge prijsklassen, hoewel de exacte volgorde varieert afhankelijk van de bron en focus op merkwaarde of productprijs. Andere dure merken in de top zijn onder meer Armani, Burberry, Off-White en Saint Laurent.
Generatie Z, in het bijzonder, is steeds meer geïnteresseerd in tweedehands kleding als manier om individualiteit te uiten en tegelijkertijd milieuvriendelijke praktijken te promoten . Deze generatie is zich sterk bewust van de nadelen van fast fashion en zoekt niet alleen naar unieke stukken, maar houdt ook rekening met de ethische implicaties van hun aankopen.