Er is sprake van constructieve parentificatie wanneer de parentificatie tijdelijk is en het niet ten koste gaat van de ontwikkeling van het kind, en er bovendien voldoende erkenning is voor zijn geven vanuit de kindpositie.
Destructieve parentificatie is een verstrikking/verwarring in de familie, vaak als een gevolg van een trauma. Een trauma kan een verliessituatie zijn in het heden, maar ook bijvoorbeeld indien de ouders in hun kindjaren niet gezien zijn in hún geven. Die pijn van de ouders is voor kinderen niet te verdragen.
Wanneer je als vrouw op volwassen leeftijd je snel verantwoordelijk voelt, het lastig vindt om je eigen grenzen aan te geven, jezelf gemakkelijk opoffert, moeite hebt om hulp aan te nemen, perfectionistisch bent en/of slecht voor jezelf kunt gaan staan, is de kans groot dat jij te maken hebt met de gevolgen van ...
Vormen van destructieve parentificatie zijn: het kind als ouder, het kind als ouder van de ouder, het kind als partner, het perfecte kind, het zwarte schaap, de zondebok en het kind dat kind moet blijven.
Parentificatie is een zware diagnose. Kinderen die al veel te jong ouderlijke taken op zich moesten nemen, bijvoorbeeld doordat hun moeder of vader ziek was, krijgen later in hun leven vaak de rekening hiervoor gepresenteerd.
Gevolgen van parentificatie
Geparentificeerde kinderen krijgen vaak te kampen met gevoelens van eenzaamheid en faalangst. Ze willen constant voldoen aan de immense druk van hun ouders, wat hun bang en onzeker maakt. In hun latere leven hebben ze vaak ook last van bindings- of verlatingsangst.
Ze cijferen zichzelf helemaal weg of zijn juist agressief en hebben beperkte sociaal-emotionele vaardigheden. Veel KOPP/KOV-kinderen hebben psychosomatische problemen, zoals terugkerende hoofdpijn- en buikpijnklachten, misselijkheid, slaapproblemen en eetproblemen. Ook kunnen ze last hebben van separatieangst.
Het herstellen van de gevolgen van parentificatie is een uitdaging, maar het is mogelijk met de juiste steun en behandeling. Therapie, zoals gezinstherapie, kan helpen om de onderliggende problemen binnen het gezin aan te pakken en gezonde grenzen te herstellen.
In 1967 introduceerden Minuchin et al. de term parentificatie. Boszormenyi-Nagy et al. definieerden het in 1973 als "de verwachting van een ouderfiguur dat een kind de rol van ouder binnen het familiesubsysteem vervult."
Wat is emotionele verwaarlozing bij kinderen? Bij emotionele verwaarlozing is er vaak een gebrek aan liefde, steun en/of aandacht voor het kind. Ieder kind heeft iemand nodig die voor ze zorgt, die ze beschermt als ze klein zijn en ze begeleidt als ze opgroeien en zich ontwikkelen.
Bij symbiose in een relatie bestaat er een sterke betrokkenheid en afhankelijkheid tussen twee of meer personen. Dit zie je in liefdesrelaties, vriendschapsrelaties of ouder-kindrelaties, bijvoorbeeld in een moeder-dochterrelatie of moeder-zoonrelatie.
Counseling en therapie kunnen het kind dat de opvoeding heeft gekregen, helpen om voor zichzelf op te komen, effectieve communicatie- en copingvaardigheden te ontwikkelen en grenzen te stellen binnen het gezin.
Dus waarom voelen we ons verantwoordelijk voor de gevoelens van onze ouders? Door het proces van emotionele parentificatie leren we geleidelijk om de behoeften van anderen voor die van onszelf te stellen . Dit gebeurt vaak ten koste van ons welzijn!
Een trauma herkennen
Je hebt last van sombere gevoelens en/of huilbuien en vaak ben je voortdurend gespannen. Een traumatische ervaring kan leiden tot het hebben van flashbacks van de gebeurtenis, herbelevingen van de gebeurtenis overdag of in je slaap.
Een kind kan terecht komen in een loyaliteitsconflict. Simpel uitgelegd is een loyaliteitsconflict een situatie waarin een kind niet kan of wil kiezen tussen twee personen of hun wensen. Bij een scheiding wil een kind in feite trouw zijn en blijven aan beide ouders.
Destructieve parentificatie vindt plaats wanneer van kinderen wordt verwacht dat ze binnen het gezinssysteem een instrumentele of emotionele zorg verlenen die hun ontwikkelingsvermogen te veel belast .
Een parentified kind kan een kostwinner, zelfverzorger, taal- en cultuurbemiddelaar, zelfopvoeder, raadgever, vertrouweling, verzorger of emotionele supporter voor ouders of broers en zussen worden. Schattingen van hoe vaak het fenomeen voorkomt, variëren van een paar procent tot meer dan 30% van de jeugd .
Instrumentele parentificatie houdt in dat een kind praktische verantwoordelijkheden op zich neemt die doorgaans het domein van volwassenen zijn . Dit kan het beheren van de huishoudfinanciën, het zorgen voor jongere broertjes en zusjes of het op zich nemen van andere praktische taken zijn die doorgaans de verantwoordelijkheid zijn van ouders of verzorgers.
KOPP (Kinderen van Ouders met Psychische Problemen) is, zowel in Nederland als in Vlaanderen, de naam van een doelgroep in de geestelijke gezondheidszorg. In Nederland is de groep nauw verwant met de KVO (Kind van Verslaafde Ouder). Vaak wordt daar dan ook gesproken van KOPP/KVO.
Kinderen kunnen als gevolg van conflicten tussen ouders aanpassingsproblemen ontwikkelen zoals agressie, antisociale gedragsstoornissen, angst en depressieve klachten (McCoy et al., 2013).
Geschat wordt dat 5 tot 14 procent van de ouders spijt heeft van hun beslissing om kinderen te krijgen en achteraf liever kinderloos was gebleven.
Kinderen en (jong)volwassen die opgroeien of zijn opgegroeid met een psychisch kwetsbare ouder herkennen zich niet altijd in de term KOPP/KOV. Hoewel het geen aandoening of diagnose is en ieder mens uniek is, helpt het toch vaak om het te duiden.
Baby's (0-1 jaar)
Als de moeder drugsverslaafd is, kan het Neonataal Abstinentie Syndroom (NAS-syndroom) voorkomen. Daarbij ontstaan na de geboorte binnen 24 uur ontwenningsverschijnselen bij de pasgeborene. De ernst hiervan wordt bepaald door het soort drugs en de dosis.
Kenmerken van FAS(D)
In het gezicht kan je FAS(D) soms herkennen aan een plat neusgootje, een dunne bovenlip en een smalle oogspleet. Een baby met FAS(D) kan ook andere kenmerken hebben, zoals: moeite met zuigen en drinken. moeite met kauwen.