Het niet dragen van een helm in de ruimte leidt vrijwel onmiddellijk tot een extreem gevaarlijke situatie, die binnen 10 tot 15 seconden tot bewusteloosheid en kort daarna tot de dood leidt. In tegenstelling tot wat films soms suggereren, ontplof je niet, maar de gevolgen zijn direct fataal door de blootstelling aan een vacuüm en extreme temperaturen. Space
Wat zou er gebeuren? Het eerste wat er zou gebeuren, is dat je longen leeg zouden raken en je zou overgeven, omdat je ademhalings- en spijsverteringsstelsel zich zouden aanpassen aan het vacuüm van de ruimte. Je zou dan snel het bewustzijn verliezen en sterven door verstikking.
Zoals je ziet: zonder ruimtepak in de open ruimte is niet leuk en ten stelligste af te raden (sic). Je zwelt op, verbrandt, muteert en je longen kunnen barsten!
Een essentieel onderdeel van het ruimtepak is de helm. Die maakt het bijvoorbeeld mogelijk om zorgeloos rond te kijken, met dank aan het vizier dat de schadelijke stralen van de zon filtert. Maar nog belangrijker: de helm voorziet je van zuurstofgas.
Nee, het menselijk lichaam explodeert niet in de ruimte. Hoewel het klopt dat de vacuümdruk in de ruimte vrijwel nul is en je lichaam onder normale atmosferische druk gassen bevat, zijn je huid en interne weefsels sterk genoeg om je bij elkaar te houden. Je verandert niet in een zwevende wolk van bloed en slijm.
Op een groter ruimteschip zou een lichaam bewaard kunnen worden in koelcellen. Of het lichaam zou bevroren kunnen worden met behulp van de extreme temperaturen in de ruimte. NASA heeft onderzoek gedaan naar het proces van het bevriezen van een lichaam met vloeibare stikstof en het vervolgens door middel van trillingen in kleine deeltjes te verdelen , die veilig opgeslagen of afgevoerd kunnen worden.
Maar een paar mannelijke astronauten hebben openhartig gesproken over de veranderingen die ze in hun eigen anatomie hebben waargenomen. Het is niet alleen mogelijk om opgewonden te raken in de ruimte , maar soms heeft de omgeving een turbo-effect, wat heeft geleid tot de bijnaam: ruimte-Viagra.
De ruimtevaarders moeten meer handelingen verrichten om te kunnen poepen. Hiervoor staat er in de toiletruimte een metalen bak met een klep om het poepgat af te dekken. In deze bak is constante afzuiging. Ook hangt er een plastic zakje in om de ontlasting op te vangen.
Ja, seks in de ruimte is fysiek mogelijk, maar het is niet eenvoudig door de microgravitatie (gewichtloosheid), wat het bewegen bemoeilijkt en 'zweven' veroorzaakt, en er zijn ook risico's voor de gezondheid zoals straling en de impact op hormonen en voortplanting, hoewel NASA beweert dat het nog nooit is gebeurd en het wordt afgeraden voor professionele astronauten.
Helaas is het antwoord: " Helemaal niet lang ." Binnen slechts 10 tot 15 seconden zou iemand in de ruimte zonder ruimtepak bewusteloos raken door zuurstofgebrek. Zelfs als ze hun adem inhouden, zouden hun longen uitzetten en scheuren voordat hun bloed en andere lichaamsvloeistoffen zouden gaan koken, met enorme schade tot gevolg.
De vacuümruimte zou je doden door verstikking, er is geen zuurstof om te ademen. Zodra je aan een vacuüm werd blootgesteld, zou het ongeveer 10-15 seconden duren voordat zuurstofarm bloed uit je longen je hersenen bereikte, waarna je vrijwel onmiddellijk het bewustzijn zou verliezen.
Voor het plassen gebruiken de astronauten een flexibele slang met trechter die de urine afzuigt. Poepen is iets complexer. Astronauten moeten zichzelf vastmaken aan een metalen bak waar constante afzuiging is. In de bak hangt een plastic zakje waar de ontlasting in valt.
Na lang onderzoek concludeert het Pentagon: er is geen bewijs voor aliens. Een speciaal bureau van het Amerikaanse ministerie van Defensie heeft na lang onderzoek geen bewijs gevonden voor buitenaardse bezoeken aan de aarde. Ook vonden de onderzoekers geen bewijs voor pogingen om informatie daarover geheim te houden.
Op 18 mei 1991 keerde Sergei Krikalev terug naar Mir als onderdeel van de Mir EO-9-bemanning, samen met Anatoli Artsebarski en de eerste Britse astronaut, Helen Sharman. Hij verbleef meer dan 311 dagen op Mir en keerde op 25 maart 1992 terug naar de aarde. In die tijd stortte de Sovjet-Unie in en werd een nieuw Rusland geboren.
Het blijkt dat, hoewel de meeste systemen in het menselijk lichaam sterk beïnvloed worden tijdens ruimtevluchten, de menstruatiecyclus van vrouwen helemaal niet lijkt te veranderen . "Het kan gewoon doorgaan in de ruimte, en als vrouwen daarvoor kiezen, kunnen ze dat," aldus Jain.
Ervan uitgaande dat we wat artistieke vrijheid hebben genomen – of dat het ruimtepak wel heel onhandig is – hoe lang zou een astronaut zonder helm overleven? Eerst het goede nieuws: in tegenstelling tot wat we in klassieke sciencefictionfilms zien, zal de astronaut niet meteen sterven, exploderen of bevriezen.
Wat als het misgaat? Wie zwanger is, mag vandaag niet de ruimte in. En vrouwelijke astronauten gebruiken doorgaans anticonceptiva om hun menstruatie te onderdrukken, deels om praktische redenen, maar deels ook om onvoorziene zwangerschappen te voorkomen. Maar waterdicht is zo'n systeem nooit.
Als er ooit een kind in de ruimte is verwekt, dan is dat absoluut buiten werktijd gebeurd. Volgens zowel NASA als het Russische ruimtevaartagentschap heeft niemand ooit seks gehad in de ruimte, laat staan dat iemand zwanger is geraakt . Ruimteschepen zijn vol en krap, met vrijwel geen privacy.
Daardoor ontbrak een extra veiligheidsmaatregel die hun levens had kunnen redden. Tot op heden (2025) zijn dit de enige mensen die daadwerkelijk in de ruimte overleden zijn (boven de Kármánlijn). Op 28 januari 1986 ontplofte, 73 seconden na de lancering, de spaceshuttle Challenger.
Het antwoord is eenvoudig: astronauten en kosmonauten wassen zich met vochtige handdoeken en sponzen. Niet zo comfortabel? Ruimtereizigers verkiezen deze methode veruit boven de lastige douche.
Anders dan sommige eerdere ruimtestations zijn er geen douches in het ruimteveer en het ISS. De astronauten wassen zich met een vochtige doek met wat zeep. Er wordt ook niet afgewassen.
In 1988 begon NASA met de productie van MAG's – Maximum Absorbency Garments – voor al haar astronauten , aldus Kiona N. Smith, auteur van Peeing and Pooping in Space. De MAG gebruikt een zeer absorberende polymeerverbinding tussen lagen materiaal om vocht te verwijderen, waardoor de urine in een vaste gel verandert.
In dit interview met astronaut Rusty Schweickart uit 1976 beschrijft hij hoe ze condooms gebruikten als onderdeel van hun urineringssysteem in de ruimte : tijdens hun verblijf in de ruimte droegen ze een condoom om hun penis, dat vervolgens werd aangesloten op een filtersysteem dat hun urine opving nadat ze hadden geplast.
Volgens de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA hebben mensen nog nooit seks gehad in de ruimte. Toch zou het best wel eens kunnen dat dat niet klopt. NASA's Space Shuttle Endeavour lanceerde in september 1992 met een getrouwd koppel aan boord: astronauten Jan Davis en Mark Lee.
Het technische antwoord (het beste antwoord!) is dat je inderdaad nat zou worden . Zwaartekracht speelt geen rol in dit proces. Het fenomeen wordt, enigszins onhandig, "bevochtiging" genoemd. Door een adhesiekracht worden de watermoleculen en je huid aangetrokken door de elektromagnetische kracht (soms de van der Waalskracht).