Urine werd in de middeleeuwen (en tot ver daarna) bewaard en verzameld omdat het een waardevolle grondstof was voor verschillende industriële en dagelijkse toepassingen, en omdat het werd gebruikt voor medische diagnoses. de Volkskrant +2
De mannen droegen een tuniek tot boven hun knie, met daaronder een middeleeuwse maillot of beenkappen. Over hun hoofd droegen zij een capuchon, die hun beschermde tegen wind en regen. Vrouwen droegen een lange jurk. De kinderen droegen dezelfde kleding als hun ouders.
Middeleeuwse monniken ontwikkelden echter wel de techniek van het onderzoeken van de urine van een patiënt ( uroscopie , zie afbeelding). De kleur, geur en zelfs de smaak van urine werden als belangrijk beschouwd en op basis daarvan konden een aantal eenvoudige diagnoses (bijvoorbeeld diabetes) worden gesteld.
Vroeger werd menselijke urine voor verschillende doeleinden gebruikt. Er werd onder andere leer mee gelooid, wol mee gevilt en urine werd gebruikt bij het verven van stof. Door zijn vele toepassingen was urine geld waard. Het werd daardoor ook verhandeld.
De kleding werd eerst geweekt in loog (water dat door zwartgeblakerd hout sijpelde, vermengd met varkensvet) met een hoge alkalische waarde en vervolgens nog behandeld met urine of zure melk om de hardnekkigste vlekken weg te krijgen. Hoe zuurder de urine of de melk, hoe beter het werkte.
Ideale seks was seks waarbij de mannen zo snel mogelijk hun punt wisten te maken en liefst zo vaak mogelijk. Dat zouden vrouwen stiekem ook als prettigst ervaren. Gelijke mogelijkheden waren er niet, vrouwen moesten kuis blijven, alleen mannen mochten ervaring hebben.
Ze hadden fullonicae, wasserijen waar bedienden, fullones genaamd, de was deden. Maar stel je geen handwas voor. In een fullonica werd het werk voornamelijk met de voeten gedaan. De kleding werd bestrooid met houtas en vervolgens in kuipen gegooid die gevuld waren met het belangrijkste reinigingsmiddel van die tijd: urine!
In de pre-industriële tijd werd urine – in de vorm van verse of oude urine – gebruikt als reinigingsvloeistof . In het oude Rome werd urine ook gebruikt om tanden witter te maken.
Het klinkt misschien schokkend vandaag de dag, maar in de Middeleeuwen was menselijke urine niet zomaar afval; het was een waardevol medicijn, een diagnostisch hulpmiddel en zelfs een onderdeel van dagelijkse schoonheidsrituelen .
Het is belangrijk dat u die gebruikt voor het opvangen van de urine. Deze materialen bevatten geen verontreinigingen of stoffen die het onderzoek van de urine kunnen storen. Het is het beste om de eerste urine die u 's ochtends produceert, in te leveren, de zogenaamde ochtendurine.
De beginfase: de urinesmaaktest
Tijdens de middeleeuwen gebruikten artsen uroscopie - een methode waarbij ze urine onderzochten om medische aandoeningen te diagnosticeren . Ze raadpleegden nauwkeurig ontworpen urine-smaakkaarten die het uiterlijk, de geur en de smaak van urine beschreven.
In de Middeleeuwen (500 tot 1500) lieten de meeste vrouwen het bloed langs hun benen lopen. Een doekje voor het bloeden was exclusief voor de rijkeren.
In de meest eenvoudige vorm was de kleding van middeleeuwse vrouwen tot op de grond of tot de enkels reikend, met eveneens lange mouwen . Alle materialen waren gemaakt van natuurlijke vezels, zoals hennepvezels (linnen), wol en zijde. Door deze te mengen, ontstond een grote verscheidenheid aan stoffen. Bont werd gebruikt als afwerking en voering voor extra warmte.
Oud Griekenland: Men gebruikte gladde stenen (pessoi) en ronde stukken gebroken aardewerk (ostraka). Middeleeuws Europa: De materialen verschilden per sociale klasse. De rijken gebruikten zachte lappen, terwijl het gewone volk mos, bladeren, hooi of stro gebruikte .
Als de tumor de galwegen dichtdrukt, kan er geelzucht ontstaan. De ontlasting is hierbij vaak lichtgekleurd en de urine juist erg donker van kleur.
Dit kunnen symptomen van kanker zijn:
De meeste niertumoren worden toevallig ontdekt. Je ondervindt vaak weinig of geen symptomen. Mogelijke symptomen zijn: Bloed in de urine (rood of bruine verkleuring)
In ochtendurine zit een hogere concentratie van de stoffen die worden uitgeplast. Voor een zwangerschapstest is het bijvoorbeeld nodig om ochtendurine op te vangen. Voor onderzoek op bacteriën (banale kweek) bij verdenking op blaasontsteking is ochtendurine wenselijk, maar niet per se nodig.
Wassers en schuurders in het oude Rome werden vollers genoemd. Zij maakten fullonica's, die veel lijken op de moderne wasserettes. Het concept van zeep bestond in die tijd niet, dus gebruikten vollers urine om de tunieken en stola's van de adel te reinigen.
De oude Romeinen gebruikten geen toiletpapier zoals wij dat nu kennen; in plaats daarvan wordt algemeen aangenomen dat ze een spons op een stokje, een zogenaamde "tersorium" of "xylospongium", gebruikten om zichzelf na het toiletbezoek schoon te maken.
Kledingstukken die direct op de huid werden gedragen, waren meestal van linnen, dat vaak gewassen kon worden . Deze werden in een teil gelegd en overgoten met oude urine. Na een tijdje weken werden ze naar de rivier gebracht, waar ze werden uitgespoeld en vervolgens met een peddel geslagen om het vuil eruit te krijgen.
Azijn is een uitstekend middel om mee schoon te maken. Het nadeel is dat deze wel een poosje moet intrekken. Giet voor het slapen gaan een flinke scheut in de pot en laat het een nachtje weken. 's Ochtends kunt u met de toiletborstel de aanslag makkelijk verwijderen.
Interessant genoeg werd urine in het oude Rome ook gebruikt als schoonmaakmiddel . De ammoniak in urine was zeer effectief in het oplossen van vet en vuil, waardoor het een ideaal schoonmaakmiddel was. Urine werd gebruikt om alles schoon te maken, van kleding tot vloeren, en zelfs om de straten in Rome zelf te reinigen.