De informatie die je als baby door ervaringen in de buik en rondom de geboorte meekrijgt, kun je je later niet bewust herinneren. Dat komt onder meer omdat een baby hier nog geen woorden aan kan geven (verderop wordt dit uitgelegd), maar ook omdat het korte- en langetermijngeheugen zich nog verder moeten ontwikkelen.
Een baby leert als snel dat huilen aandacht oplevert. De hippocampus, de motor van het kennisgeheugen, is nog onvoldoende ontwikkeld tijdens het eerste levensjaar. Opslag van feitenmateriaal lukt dus nauwelijks.
Ten slotte is de hippocampus, het gebied in de hersenen dat grotendeels verantwoordelijk is voor het geheugen, nog niet volledig ontwikkeld in de kindertijd . Wetenschappers zullen blijven onderzoeken hoe elk van deze factoren kan bijdragen aan de reden waarom je je niet veel, of helemaal niets, kunt herinneren van je leven vóór de leeftijd van 2 jaar.
In het deel van je brein waar je emoties en gevoelens zijn ontstaan zijn wel degelijk herinneringen aan je geboorte bewaard gebleven. Ook je lichaamscellen hebben herinneringen aan je geboorte; het zogenaamde cellulaire lichaamsgeheugen.
Nog een reden is dat baby's nog geen zelfbewustzijn hebben, ze weten nog niet dat zij een eigen persoon hebben. Daardoor hebben ze ook nog geen 'zelf' om de herinneringen aan op te hangen. Verder blijkt dat hoe meer kapstokjes je al hebt om nieuwe ervaringen aan op te hangen, hoe beter je ze onthoudt.
De eerste echte herinneringen van je kind
Het bewuste geheugen voor mooie en minder mooie gebeurtenissen ontwikkelt zich pas vanaf tweeënhalf à drie jaar. Er zijn kinderen die boven of onder het gemiddelde zitten, maar de meesten herinneren zich vrijwel niets van hun eerste levensjaren.
Het niet hebben van herinneringen uit de vroege kindertijd IS normaal.Het is genetisch bepaald. Mensen die zich hun vroege kindertijd kunnen herinneren of die een groot aantal extreem gedetailleerde herinneringen aan de middelbare kindertijd hebben, zijn extreem zeldzaam.
Het is algemeen aanvaard dat niemand zich zijn geboorte kan herinneren . De meeste mensen herinneren zich doorgaans niets van vóór de leeftijd van drie, hoewel sommige theoretici (bijv. Usher en Neisser, 1993) beweren dat volwassenen zich belangrijke gebeurtenissen - zoals de geboorte van een broertje of zusje - kunnen herinneren als ze al op tweejarige leeftijd plaatsvonden.
Hoewel ze zich misschien niet de exacte details van wat er gebeurde herinneren, kunnen ze een gevoel van de ervaring vasthouden, wat hun gedrag en reacties later vormgeeft . Baby's slaan herinneringen voornamelijk op via sensorische ervaringen zoals zicht, geluid, geur, aanraking en smaak, in plaats van cognitieve verwerking zoals volwassenen dat doen.
De eerste maanden kan een baby nog geen onderscheid maken tussen zijn mama en zichzelf; de baby ìs mama en mama is de baby. Samen zijn ze één geheel en de baby weet nog niet dat hij een apart persoon is. Dat besef komt pas later, vanaf dat hij een maand of 8 oud is (soms iets eerder, soms iets later).
Sommige jonge kinderen, meestal tussen de 2 en 5 jaar oud, vertellen over herinneringen aan een vorig leven dat ze beweren te hebben geleefd . Tegelijkertijd vertonen ze vaak gedragingen, zoals fobieën of voorkeuren, die ongebruikelijk zijn binnen de context van hun specifieke familie en niet kunnen worden verklaard door huidige levensgebeurtenissen.
Als je kindje levenloos geboren wordt, of tijdens de bevalling overlijdt, dan wordt daar vaak de term 'stilgeboren' voor gebruikt. Waar je een eerste huil zou moeten horen, hoor je niets, alleen een oorverdovende stilte.
De hippocampus is niet volledig ontwikkeld en blijft rijpen gedurende de kindertijd . Als gevolg hiervan heeft de hersenen niet de volledige capaciteit om effectief langetermijnherinneringen te creëren en op te slaan tijdens de eerste jaren. Taalverwerving is een andere factor die bijdraagt aan de gaten in jeugdherinneringen.
Hoewel de productie van nieuwe neuronen doorgaat in de volwassenheid, vertraagt de activiteitssnelheid. Wetenschappers denken dat deze snelle snelheid van neuronproductie in de kindertijd kan bijdragen aan onze hogere vergeetsnelheid als we jong zijn .
Jonge kinderen hebben moeite met het aanmaken van nieuwe herinneringen. Hun brein is namelijk nog volop in aanbouw. 'De hersenen moeten eerst rijpen, voordat je überhaupt dingen kunt onthouden', vertelt Ineke Wessel, universitair hoofddocent experimentele psychopathologie aan de Rijksuniversiteit Groningen.
Wanneer uw baby u nog helemaal niet wil aankijken, heeft het al genoeg aan het verwerken van indrukken die het opdoet met oppakken, voeden en knuffelen. Vervolgens komt dan het moment dat uw baby u toch wil aankijken, al is het maar eventjes. Deze momenten komen steeds vaker; het worden 'ogenspelletjes'.
Samenvatting. Baby's en peuters worden direct getroffen door trauma . Ze worden ook getroffen als hun moeder, vader of belangrijkste verzorger lijdt onder de gevolgen van het trauma. Als hun huis en routine verstoord raken of verstoord raken als gevolg van het trauma, zijn baby's en peuters ook kwetsbaar.
Geboortetrauma en complicaties bij de bevalling
Uit een onderzoek uit 2012 onder ruim 13.500 kinderen met ADHD is gebleken dat geboorteasfyxie gepaard gaat met een 26% groter risico op het ontwikkelen van ADHD , terwijl het neonatale ademnoodsyndroom gepaard gaat met een 47% groter risico op ADHD.
Wat is een bevallingstrauma? Een trauma na de bevalling kan ontstaan als je tijdens je bevalling iets hebt meegemaakt dat je als levensgevaarlijk of op een nare manier overweldigend hebt ervaren. Bijvoorbeeld wanneer je lichamelijke of psychische grenzen zijn overschreden.
De bijna-doodervaringscijfers van barende moeders liggen 100 keer hoger dan de moedersterfte — en we weten niet eens precies waarom. Voor elk sterfgeval zijn er 100 vrouwen die bijna sterven, wat angstaanjagend en onacceptabel is in de 21e eeuw.
Geheugen de eerste twee jaar
In het begin, tot ongeveer 6 maanden, kan een baby alleen de gevolgen van zijn eigen bewegingen vastleggen in het geheugen. Al spartelend leert hij bijvoorbeeld dingen grijpen. Als hij bijna een jaar is kan hij onthouden waar zich dingen bevinden ten opzichte van zijn eigen lichaam.
We weten dat herinneringen die mensen zich herinneren voor de leeftijd van 2 of 3 jaar, over het algemeen te danken zijn aan iemand anders die zich een gebeurtenis herinnert en dat deze herinneringen in de loop van de tijd kunnen worden herzien. Het feit dat de meesten van ons zich niets kunnen herinneren van voor de leeftijd van 2 of 3 jaar, wordt infantiele amnesie genoemd .
Een beetje geheugenverlies in de kindertijd is normaal
Een kind kan zich zijn vroege herinneringen misschien veel beter herinneren, maar voor een volwassene kan het lastiger zijn om herinneringen op te halen aan gebeurtenissen vóór een bepaalde leeftijd.
Een traumatische ervaring is zo overweldigend dat die niet wordt opgeslagen als een herinnering, die vervolgens na verloop van tijd kan vervagen. In plaats daarvan maakt het trauma steeds weer inbreuk op het heden, in de vorm van herbelevingen, nachtmerries, angst of zelfs fysieke pijn.
Psychotische stoornissen, depressie, angststoornissen en andere psychische aandoeningen kunnen invloed hebben op het geheugen. Bij sommige mensen kan een ernstige depressie bijvoorbeeld leiden tot problemen met het geheugen en de concentratie. Medicatie en drugs.