Traumatisch hersenletsel (TBI) is geen psychische aandoening (psychiatrische stoornis), maar een fysieke/neurologische aandoening. Het is een vorm van niet-aangeboren hersenletsel (NAH) die ontstaat door een externe kracht op de hersenen, zoals een klap, val of auto-ongeluk. Synapse | Australia's Brain Injury Organisation +3
Na een beroerte kunnen er blijvende gevolgen zijn. Dit heet chronische niet-aangeboren hersenletsel (NAH).
Traumatisch hersenletsel komt voor als het resultaat van extreme kracht die op het hersenweefsel is uitgeoefend. Vaak voorkomende oorzaken zijn vallen, auto-ongelukken en klappen tegen het hoofd. Beweging van de hersenen waardoor schade wordt aangericht ook al blijft de schedel intact, wordt gesloten letsel genoemd.
NAH is geen aandoening maar een verzamelnaam voor verschillende aandoeningen in de hersenen. Hersenletsel kan ontstaan na een ongeval, een herseninfarct of bloeding (CVA), een hersenvliesontsteking (meningitis) of een hersentumor.
NAH is de afkorting voor Niet Aangeboren Hersenletsel
Er is een tijd van vóór en een tijd na het hersenletsel. Hersenletsel verandert mensen, bijna niemand wordt weer zoals hij of zij was. NAH is geen diagnose maar een verzamelnaam van allerlei aandoeningen in het brein.
Is niet-aangeboren hersenletsel een psychische stoornis? Niet-aangeboren hersenletsel is geen psychische stoornis, maar het is mogelijk dat mensen met NAH ook psychische stoornissen ontwikkelen als gevolg van hun letsel, zoals depressie.
Niet-aangeboren hersenbeschadiging (NAH) verwijst naar hersenbeschadiging die na de geboorte is ontstaan.
Geestelijke gezondheidsproblemen en hersenletsel zijn twee verschillende aandoeningen , maar dat betekent niet dat iemand niet door beide getroffen kan worden.
Het hebben van een diagnose NAH, alsook de aanwezigheid van (een) bepaalde stoornis(sen) is op zich, is onvoldoende om te kunnen spreken van een handicap. Er moet gekeken worden naar de reële beperkingen die de persoon ondervindt én naar de langdurigheid ervan.
Diagnose van traumatisch hersenletsel
Medische professionals kunnen hersenscans gebruiken om de ernst van primaire traumatische hersenletsels te beoordelen en te bepalen of een patiënt een operatie nodig heeft om eventuele hersenschade te herstellen. Een lichamelijk onderzoek door een arts en de symptomen van de patiënt helpen bepalen of beeldvorming nodig is.
Overzicht. Traumatisch hersenletsel ontstaat meestal door een harde klap of schok tegen het hoofd of lichaam . Een voorwerp dat door hersenweefsel gaat, zoals een kogel of een verbrijzeld stuk schedel, kan ook traumatisch hersenletsel veroorzaken. Licht traumatisch hersenletsel kan uw hersencellen tijdelijk aantasten.
Ernstig traumatisch schedel- en/of hersenletsel
Iemand met ernstig traumatisch letsel kan vrij snel herstellen, maar kan er ook neurologische schade zoals verlamming en geheugenschade aan overhouden. Wie zeer ernstig schedelhersenletsel oploopt, kan in coma blijven en/of overlijden.
Mensen met een traumatisch hersenletsel (TBI) kunnen plotselinge stemmingswisselingen ervaren; ze kunnen ook extreem emotioneel reageren op een situatie. Ze kunnen hun stem verheffen, huilen of lachen. Rusteloosheid. Mensen met een TBI kunnen friemelen, heen en weer lopen of zich op een repetitieve manier bewegen.
Ja, je kunt oud worden met niet-aangeboren hersenletsel (NAH), maar het kan gepaard gaan met specifieke uitdagingen, vooral door het zogenaamde post-NAH-effect, waarbij ouderdomsklachten (vermoeidheid, geheugenproblemen) kunnen terugkeren of verergeren omdat de hersenen minder reserve hebben na het eerdere letsel, wat vraagt om extra alertheid van zowel de persoon zelf als zorgverleners.
De symptomen van NAH en dementie lijken soms op elkaar. Beide aandoeningen kunnen zorgen voor geheugenproblemen en problemen met denken en plannen. Maar bij NAH ontstaan de symptomen na letsel of ziekte. En bij dementie worden de symptomen meestal langzaam en stap voor stap erger.
Het zenuwstelsel bestaat uit de hersenen, het ruggenmerg en de zenuwen. Chronisch betekent aanhoudend. Voorbeelden zijn: niet-aangeboren hersenletsel, spina bifida, hydrocephalus, cerebrale parese, multiple sclerose (MS), epilepsie, de ziekte van Parkinson en dementie.
Mensen met Niet-Aangeboren Hersenletsel (NAH) kunnen terecht bij gespecialiseerde centra zoals Hersenz, revalidatie-instellingen, en thuiszorgorganisaties, met opties voor ambulante begeleiding, dagbesteding, of beschermd wonen, vaak gestart na een ziekenhuisopname en begeleid via lokale NAH-loketten of het landelijke Breinlijn. De ondersteuning varieert van praktische hulp en therapie tot begeleiding voor naasten en een aangepaste woonplek, afhankelijk van de ernst en fase van herstel.
Er bestaan twee soorten niet-aangeboren hersenletsel: traumatisch hersenletsel en niet-traumatisch hersenletsel.
Tips voor het omgaan met iemand met nah
De meeste mensen met een traumatisch hersenletsel kunnen binnen 6-12 maanden na het letsel weer lopen en hun handen gebruiken. In de meeste gevallen belemmeren de fysieke beperkingen een terugkeer naar een zelfstandig leven, inclusief werk en autorijden, niet. Op de lange termijn kan het traumatisch hersenletsel de coördinatie verminderen of leiden tot zwakte en evenwichtsproblemen .
SMI omvat onder andere ernstige depressie, schizofrenie, bipolaire stoornis, obsessief-compulsieve stoornis (OCS), paniekstoornis, posttraumatische stressstoornis (PTSS) en borderline persoonlijkheidsstoornis .
Bij traumatisch hersenletsel is er altijd sprake van een harde klap tegen het hoofd, het trauma. Dat kan bijvoorbeeld gebeuren bij een verkeersongeluk, een nare val of een vechtpartij. Ook tijdens het sporten kun je traumatisch hersenletsel oplopen. Bijvoorbeeld wanneer je hard met iemand anders in botsing komt.
NAH is een chronische aandoening, je moet leren leven met de beperkingen. Ook de naasten moeten leren omgaan met een veranderde persoon en een veranderd leven.
Natrium (Na) in bloedtest. Lymfestelsel.
NAH (niet-aangeboren hersenletsel) is daarmee de verzamelnaam voor schade aan de hersenen die in de loop van het leven ontstaan is. NAH is geen medische diagnose. Het opvallende is het vaak duidelijke verschil tussen de situatie vóór het hersenletsel en de situatie ná het hersenletsel.