Ius cogens (dwingend recht) is een specifieke, dwingende vorm van internationaal gewoonterecht. Het zijn fundamentele, ongeschreven regels die door de internationale gemeenschap als geheel zijn aanvaard en niet afwijkbaar zijn. Alle ius cogens is internationaal gewoonterecht, maar niet elk gewoonterecht bereikt dit dwingende niveau. elfri +2
Jus cogens regels zijn absoluut en kunnen niet worden gewijzigd door verdragen of gewoonterecht. Ze zijn bindend voor alle staten, ongeacht hun instemming.
Alle jus cogens zijn internationaal gewoonterecht doordat ze door staten zijn aangenomen, maar niet alle internationale gewoonterechten bereiken het niveau van dwingende normen. Staten kunnen van het internationaal gewoonterecht afwijken door verdragen en conflicterende wetten vast te stellen, maar jus cogens zijn niet-afwijkbaar .
"Ius cogens" is een Latijnse term die in het internationaal recht wordt gebruikt. Het betekent letterlijk "dwingend recht".
Jus cogens, ofwel dwingend recht, verwijst naar een categorie normen die het internationaal gewoonterecht beheersen . De Latijnse term wordt door elkaar gebruikt met de Engelse term 'peremptory norm'. Jus cogens-normen verschillen in twee belangrijke opzichten van andere normen. Ten eerste zijn jus cogens-normen, zoals de vertaling al aangeeft, dwingend.
Ius cogens is de volkenrechtelijke term die verwijst naar internationale deels ongeschreven rechtsregels die door alle staten aanvaard worden dan wel geacht worden nageleefd te worden. Zij worden aanzien als hoeksteen van de internationale gemeenschap en gelden zelfs zonder uitdrukkelijke instemming van een staat.
Het internationaal gewoonterecht is een van de rechtsbronnen die de relaties tussen staten regelt. Net als bij verdragsregels, dat wil zeggen regels in internationale verdragen, moet internationaal gewoonterecht worden geïnterpreteerd om het van toepassing te laten zijn op bepaalde gevallen.
Het Internationaal Gerechtshof heeft tevens verklaard dat het verbod op genocide een dwingende norm van het internationaal recht (of ius cogens) is en dat er bijgevolg geen afwijking van is toegestaan.
De beginselen van jus cogens dienen als leidraad voor landen bij het handhaven van de internationale vrede. Schending van de beginselen van jus cogens leidt tot wereldwijde veroordeling.
Partijen kunnen ook een contract sluiten dat niet terug te brengen is tot een door de wet geregeld contract, met als gevolg dat in beginsel enkel het algemeen contractenrecht van toepassing is (contract sui generis).
Gewoonterecht is in beginsel ongeschreven recht, maar kan aldus bindende werking hebben op een overeenkomst. Een voorbeeld van gewoonterecht is te vinden in art. 6:2 BW, dat bepaalt dat schuldeiser en schuldenaar zijn verplicht zich jegens elkaar te gedragen overeenkomstig de eisen van redelijkheid en billijkheid.
Het gewoonterecht wordt ook wel jurisprudentie of precedent genoemd (in het Latijn en in de juridische wereld ook wel stare decisis). Met andere woorden, het gewoonterecht is gebaseerd op rechterlijke uitspraken.
Het Internationaal Gerechtshof heeft zelf specifieke normen erkend die een jus cogens-karakter hebben, waaronder zelfbeschikking, het verbod op rassendiscriminatie en apartheid, slavernij, agressie en genocide .
Een andere betekenis van common law is het recht dat meerdere landen gemeen hebben, het wordt dan onderscheiden van nationaal recht. Men gebruikt de term common law ook weleens voor gewoonterecht.
In de hedendaagse rechtsleer wordt het idee dat zelfbeschikking een geval van jus cogens is, breed gedragen, hetzij omdat men van mening is dat het karakter van jus cogens een kenmerk is van het beginsel van zelfbeschikking van volkeren, hetzij omdat men van mening is dat dit recht, als voorwaarde of vereiste voor de ...
1 Jus cogens betekent letterlijk ' dwingende wet' : Jus, wet; cogens, tegenwoordig deelwoord van cogere: dwingen. I Memorandum betreffende een ontwerp van een wetboek van misdrijven tegen de vrede en veiligheid van de mensheid, VN-document.
Jus cogens (of ius cogens = Latijn: 'dwingend recht') is een term uit het internationaal recht die verwijst naar regels die door (bijna) alle staten aanvaard worden en voor de internationale gemeenschap van fundamenteel belang zijn.
Om een norm aan te merken als een dwingende norm van algemeen internationaal recht (jus cogens), moet er bewijs zijn dat een dergelijke norm wordt aanvaard en erkend als een norm waarvan geen afwijking is toegestaan en die alleen kan worden gewijzigd door een latere norm van algemeen internationaal recht met hetzelfde karakter.
jus cogens [Latijn: dwingend recht]
Een regel of beginsel in het internationaal recht dat zo fundamenteel is dat het alle staten bindt en geen uitzonderingen toelaat . Dergelijke regels (soms ook wel ... ... Lijst met lemma's per onderwerp.
In de inleiding van artikel II van het Verdrag inzake de preventie en bestraffing van het misdrijf genocide staat dat de intentie tot vernietiging gericht moet zijn tegen een van de vier genoemde groepen: nationale, etnische, raciale of religieuze groepen .
Jus cogens-normen zijn dwingende normen van internationaal recht waarvan niet kan worden afgeweken en die universeel worden erkend, terwijl erga omnes-verplichtingen plichten zijn die staten verschuldigd zijn aan de internationale gemeenschap als geheel.
Genocide stamt af van het Griekse 'genos' (volk, stam of ras) en het Latijnse 'caedere' (doden). In het Nederlands heet het ook wel 'volkerenmoord'.
Gewoonterecht houdt in dat lokale tradities rechtsgeldig zijn. Het is dus eigenlijk recht dat gebaseerd is op gewoonten. De regels van gewoonterecht zijn ongeschreven en worden meestal mondeling overgedragen.
The ICJ handles cases between states. These can include disputes over territorial boundaries, maritime disputes, trade disputes, and violations of international law, among others. The ICC handles cases against individuals accused of the most serious crimes of concern to the international community.
Regel 1. De partijen bij het conflict moeten te allen tijde onderscheid maken tussen burgers en strijders . Aanvallen mogen alleen gericht zijn tegen strijders. Aanvallen mogen niet gericht zijn tegen burgers.