In de 19e eeuw was toiletpapier nog niet de alledaagse luxe die het nu is. Mensen maakten zich na het poepen schoon met wat gratis voorhanden was, waarbij de methode sterk afhing van de sociale klasse, de locatie (stad of platteland) en de beschikbaarheid van materialen. Nice 'N CLEAN Wipes
Voordat toiletpapier in massaproductie beschikbaar kwam in het midden van de 19e eeuw, moesten mensen hun toevlucht nemen tot wat gratis en voorhanden was, ook al leverde dat niet de meest effectieve (of comfortabele) resultaten op. Mogelijke alternatieven waren stenen, bladeren, gras, mos, dierenharen, maïskolven, kokosnootschillen, stokken, zand en schelpen .
Was er water in de buurt, dan maakten mensen hun vingers nat en boenden daarmee hun achterwerk schoon. Bij gebrek aan water poetsten mensen hun billen met bladeren, takken, mos, schapenwol, gras of sneeuw.
Anders dan bij de Romeinen waren er nauwelijks rioleringssystemen. De meeste toiletten loosden hun afvalwater in een beerput onder of buiten het huis . De meeste gewone mensen hadden een buitentoilet of gooiden hun afval gewoon op straat. Pas in 1859 werden de eerste geplande rioleringssystemen aangelegd, zowel in Amerika als in Engeland.
In de middeleeuwen was mos voor veel mensen het favoriete afveegmateriaal , en er ontstond een levendige handel in mos dat van het platteland naar de steden werd gebracht voor dit doel. Stro werd soms ook gebruikt als een (iets minder comfortabel) alternatief.
Afvegen via de voorzijde. Vrouwen: let op dat de plasbuis en/of vagina niet geraakt worden, poepbacteriën kunnen ontstekingen veroorzaken. Zittend via de zijkant, onderuitgezakt met de rug leunend tegen het toiletreservoir. Afvegen met de andere hand dan u gewend bent.
In de Middeleeuwen deden de edelen hun behoefte in een apart, aan de kasteelmuur bevestigd kamertje. Hun uitwerpselen belandden in het gunstigste geval in de slotgracht of ravijn. Hygiënisch was dat in het geheel niet, want vaak werd het slotwater als was- of drinkwater gebruikt.
Tegenwoordig gebruiken we lekker zacht toiletpapier als we naar de wc gaan. Maar dat is niet altijd zo geweest. Vroeger veegden we onze billen af met steentjes, sponzen en kranten.
Vrouwen in de 19e eeuw gebruikten vaak stoffen maandverbandjes die met een koord of knoop aan hun riem waren bevestigd om menstruatiebloed op te vangen . Deze maandverbandjes waren meestal gemaakt van absorberende stoffen zoals katoen of linnen. De stoffen maandverbandjes moesten in vorm worden gebracht en dubbelgevouwen, wat niet erg comfortabel was.
De introductie van spoeltoiletten binnenshuis begon in de 19e eeuw de nachtpotten te verdringen, maar deze bleven tot halverwege de 20e eeuw gangbaar. Het alternatief voor het gebruik van de nachtpot was een bezoek aan het buitentoilet.
Ideale seks was seks waarbij de mannen zo snel mogelijk hun punt wisten te maken en liefst zo vaak mogelijk. Dat zouden vrouwen stiekem ook als prettigst ervaren. Gelijke mogelijkheden waren er niet, vrouwen moesten kuis blijven, alleen mannen mochten ervaring hebben.
Bladeren, takken, mos, zand en water waren veelgebruikte materialen, afhankelijk van de omgeving van de vroege mens. Toen de landbouw zich ontwikkelde, kwamen er opties bij zoals hooi en maïskolven. Mensen die op eilanden of aan de kust woonden, gebruikten schelpen en een schraaptechniek.
Wat je nodig hebt om je billen af te vegen
Wrijf niet te hard en gebruik als aanvulling op je droge wc-papier een velletje doorspoelbaar vochtig toiletpapier dat pH-gebalanceerd is en zacht voor je huid. Zo hoef je niet hard te schrobben en verminder je de kans op huidirritatie of ontstekingen.
Het meest voorkomende waren dingen zoals maïskolven en schelpen (au!). Maar in de 19e eeuw werd papier steeds gangbaarder. En uiteindelijk introduceerde en patenteerde een New Yorker genaamd Joseph Gayetty in 1857 toiletpapier.
U kunt de anus dan beter afspoelen met water zonder zeep (douche, plantenspuit of een bidonflesje) en droogdeppen met WC-papier, zacht katoen of keukenpapier. U kunt de huid ook met een katoenen wattenschijfje met wat olie (pinda-, olijf- of zonnebloemolie) schoonmaken.
Door het gebrek aan stromend water en misvattingen over de oorzaken van veel ziekten, werd er vaak minder nadruk gelegd op persoonlijke hygiëne dan tegenwoordig. Veel mensen gebruikten waskommen en waterkannen om zich regelmatig met een spons te wassen, maar een volledige onderdompeling in water was moeilijk zonder warm stromend water.
In de 19e eeuw waren er weinig vrouwen die toestemming kregen voor een hogere functie of goedbetaalde baan, vrouwen waren lange tijd uitgesloten van het vervullen van openbare functies. Als vrouwen betaald werkten, hadden de meesten slechtbetaalde banen onder slechte omstandigheden en vaak niet in vaste dienst.
Hoewel zelfs rijke families niet dagelijks een volledig bad namen, waren ze niet onrein. Het was voor de meeste mensen de gewoonte om zich 's ochtends te wassen, meestal met een spons, in een grote waskom met een kan water op de wastafel in de slaapkamer. Vrouwen voegden soms parfum aan het water toe.
De oudste menstruerende vrouwen waren 57 jaar oud .
Vroeger veegden de mensen hun billen af met een spons, wol of met een hun handen.
Van schelpen en maïskolven tot stenen en gedeelde sponzen : de evolutie van persoonlijke hygiëne biedt een fascinerende blik in het verleden. Deze reis door de tijd belicht niet alleen de creativiteit van onze voorouders, maar laat ook zien hoe ver we zijn gekomen in onze zoektocht naar reinheid en comfort.
En waarom verzamelen we vooral wc-papier? De Groningse massapsycholoog Hans van de Sande legt uit dat mensen graag voorraden aanleggen. ,,Als we merken dat wc-papier de winkels uitvliegt, zijn we bang achter het net te vissen. Dus ontstaat er een hype en koopt iedereen toiletpapier.''
Middeleeuwers wasten zich meer dan achttiende-eeuwers
Een dagelijkse wasbeurt werd als onmisbaar beschouwd. Mensen namen hun toevlucht tot bassins, houten kuipen, meren en badhuizen voor een volledig bad. Het water was vaak doordrenkt met kruiden en rozenblaadjes.
In het Elizabethaanse tijdperk gebruikte de koning een luxueuze toiletbril, een zogenaamde 'close stool', die een tinnen nachtpot in een houten kistje had . Het hurktoilet zou in 1596 in Engeland zijn uitgevonden door Sir John Harrington. De 'groom of the stool' was verantwoordelijk voor de toiletbehoeften van de koning.
De meeste huizen in het oude Rome hadden geen stromend water. De Romeinen gingen naar openbare wc's en zichzelf wassen deden ze in een van de badhuizen. Deze thermen waren heel populair bij de Romeinen!