In de Melkweg ligt in het centrum een superzwaar zwart gat, dat overeenkomt met de locatie van Sagittarius A*. Het verantwoordelijke proces voor de energieproductie van het quasarfenomeen en andere typen actieve sterrenstelsels is accretie van interstellaire gassen op superzware zwarte gaten.
Sagittarius A* is het superzware zwarte gat in het centrum van de Melkweg. Het is 4 miljoen keer zwaarder dan de zon en ongeveer 27.000 lichtjaar van ons verwijderd. De hele Melkweg, dus ook ons zonnestelsel draait rond dat zwarte gat. In 2022 kon Sagittarius A* voor het eerst op beeld worden vastgelegd.
Sagittarius A* ligt in het midden van de Melkweg. Alles in ons sterrenstelsel draait rondom het zwarte gat, dus ook ons zonnestelsel met al haar planeten. De aarde ligt op 26.000 lichtjaar afstand van Sagittarius A*.
Het zwarte gat is ruim dertig keer zo zwaar als onze zon en bevindt zich in het sterrenbeeld Arend op zo'n tweeduizend lichtjaar van de aarde. De sterrenkundigen deden hun bevinding bij toeval toen ze de vierde datarelease voorbereidden van ESA's Gaia-missie die van miljarden sterren in de Melkweg hun bewegingen volgt.
Beeld: Caltech/R. Hurt (IPAC). Wetenschappers hebben een zwart gat gespot dat tijdens een uitbarsting enorm veel straling de ruimte in slingerde. Het is de krachtigste uitbarsting ooit gezien.
Het is de op vier na grootste planeet in het zonnestelsel. Zo'n hemellichaam krijg je niet zomaar vernietigd. Over nog eens 4,6 miljard jaar, wanneer de zon het einde van zijn leven nadert en begint op te zwellen tot een rode reuzenster, zal de aarde er nog steeds zijn.
Je lichaam rekt zich uit, aanvankelijk niet onaangenaam, maar na verloop van tijd wordt de uitrekking heviger. Sterrenkundigen noemen dit spaghettificatie, omdat het intense zwaartekrachtveld je als het ware tot een lange, dunne spaghetti trekt. Wanneer je pijn begint te voelen, hangt af van de grootte van het zwarte gat.
Een zwart gat is wat overblijft van een grote ster na een supernova (die wordt een rode superreus genoemd) die sterft (waarin alle activiteit is uitgedoofd). Onder invloed van zijn eigen zwaartekracht klapt hij in elkaar. Alle massa van de ster komt dan samen op één plek.
Het meest massieve superzware zwarte gat in de buurt van de Melkweg is naar alle waarschijnlijkheid die van Messier 87 met een geschatte massa van (6,4-7,2) × 10 9 M ☉ op een afstand van 53,5 miljoen lichtjaar.
Hawkingstraling zou de massa en rotatie-energie van zwarte gaten verminderen en daardoor leiden tot verdamping van zwarte gaten. Hierdoor wordt verwacht dat zwarte gaten die op geen enkele andere manier massa winnen, zullen krimpen en uiteindelijk verdwijnen. Voor alle zwarte gaten, behalve de kleinste, gebeurt dit extreem langzaam.
Volgens deze methode is de gemiddelde afstand tussen de aarde en Venus ruim 170 miljoen kilometer, terwijl de gemiddelde afstand tussen de aarde en Mercurius slechts 155 miljoen kilometer bedraagt. Oftewel: niet Venus, maar Mercurius is de planeet die het dichtst bij de aarde staat.
De superzware zwarte gaten in de kernen van vrijwel alle sterrenstelsels hebben een horizon met afmetingen van biljoenen kilometers. 'In een zwart gat vallen' betekent dus: de horizon van het zwarte gat van buiten naar binnen passeren. In het geval van een stellair zwart gat ben je al dood voordat het zo ver is.
Kort antwoord: Nee, het heelal is onbegrensd en waarschijnlijk zelfs oneindig uitgestrekt.
De Zon en de planeten (waaronder de Aarde) liggen in dit rustige deel van de Melkweg, ongeveer halverwege uit het centrum. De Melkweg heeft de vorm van een reusachtige draaikolk die eens in de 200 miljoen jaar ronddraait. Ze bestaat uit ten minste 100 miljard sterren, naast stof en gas.
De doorbraak van vandaag volgt op de publicatie in 2019 door de EHT-samenwerking van de eerste afbeelding van een zwart gat, genaamd M87*, in het centrum van het verder gelegen sterrenstelsel Messier 87 .
Van het superzware zwarte gat in de kern van ons Melkwegstelsel, op een afstand van zo'n 26.000 lichtjaar, hebben we dus niets te vrezen. Ook de talloze kleinere stellaire zwarte gaten die door het Melkwegstelsel bewegen zijn ongevaarlijk, behalve natuurlijk wanneer er één toevallig recht op ons zonnestelsel afvliegt.
De RMC 136a1is, voor zover nu bekend, de zwaarste ster. Deze ster is maar 30 keer zo groot als onze zon, maar wel 300 keer zo zwaar. Het zou zomaar kunnen dat een andere ster over een aantal jaar de grootste of de zwaarste is.
De totale hoogte van de zeebodem tot de punt van de fakkel bedraagt 472 meter, bijna een halve kilometer. Troll A weegt 683.600 ton; 1,2 miljoen ton inclusief ballast. Dit maakt Troll A niet alleen het hoogste GBS-platform ter wereld, maar ook de huidige houder van de titel "het grootste object dat ooit door de mens is gemaakt en verplaatst".
Duitse onderzoekers hebben het lichtste materiaal ter wereld ontwikkeld. Per kubieke centimeter weegt het materiaal slechts 0,2 milligram. Het materiaal heeft de toepasselijke naam 'Aerographite' gekregen.
Binnen de waarnemingshorizon (event horizon) leiden alle mogelijke banen naar het midden van het zwarte gat: er is geen ontsnappen aan. Kenmerkend aan een zwart gat is de waarnemingshorizon - de grens in de tijdruimte die als een ventiel voor licht en materie werkt: die kunnen er alleen van buiten naar binnen doorheen.
Het moment waarop dit gebeurt, hangt af van de grootte van het zwarte gat. Hoe groter het is, hoe langer je kunt overleven . Het zwarte gat waar je nu naartoe valt, is bijna net zo groot als ons zonnestelsel. Je kunt pijnloos door het oppervlak ervan heen, maar daarna is je leven binnen enkele uren voorbij.
Astronomen hebben mogelijk het kleinste zwarte gat tot nu toe ontdekt. Ze zagen op bijna zesduizend lichtjaar afstand van de aarde een grote ster die 'wiebelt'. De baan van de ster kan alleen verklaard worden door de aanwezigheid van een klein zwart gat.
Spaghettificatie verklaard door de natuurkunde van zwarte gaten
Onderzoekers berekenden dat de zwaartekrachtgradiënt in de buurt van een typisch zwart gat zo extreem is dat zelfs atomen uit elkaar getrokken zouden worden. Het menselijk lichaam, dat voornamelijk uit water en zacht weefsel bestaat, zou zelfs een fractie van die kracht niet kunnen weerstaan.
Hoewel de materie in het centrum in werkelijkheid een singulariteit is, spreken we van een zwart gat ter grootte van de waarnemingshorizon. Wanneer materie in een zwart gat valt of er dichterbij komt dan de waarnemingshorizon, raakt het geïsoleerd van de rest van de ruimtetijd . Het kan dat gebied nooit meer verlaten.
Dit is waarom TON 618 zo interessant is voor astronomen: met een ultramassief zwart gat van 66 miljard zonsmassa's ligt het boven Kings schatting van de maximale limiet (50 miljard zonsmassa's) voor een niet-roterend zwart gat .